Carnavals maandag. Iedereen in Welten maakt zich klaar voor de optocht en wij de laatste hand aan de koffers voor de trip naar Nepal. Gelukkig is Pierre zo geen carnavalganger en wou hij ons wel naar de luchthaven in Dusseldorf brengen. Het eerste gedeelte met Emirates nu ging naar Dubai, en Abu Dhabi indachtig verheugden we ons al op de ligzetels om de 6 uur wachttijd te overbruggen. ,,,, Dat was dus niet het geval, niks ligstoelen, een overvolle terminal….. het werd dus wat eten en rondhangen. Een gemiste nacht en de vermoeidheid die toeslaat :).
Uiteindelijk het laatste deel van Dubai naar Kathmandu, een vlucht van 4 uurtjes, die vlot is verlopen.
Eens geland in Kathmandu onmiddellijk richting visa en paspoortcontrole…. gelukkig wisten we hoe de zaken gaan en is snel zijn de kunst om eeuwige rijen te vermijden. de visa hadden we thuis al in orde en ook de briefjes die ingevuld dienen te worden. Eens aan de balie …… dan welkom in Nepal……het licht valt uit! Maar goed, het was maar eventjes, en het voelde vertrouwd aan :).
Dan richting koffers en dan stonden we buiten en vervolgens maar de chauffeur vinden die ons naar het hotel zou brengen. Wel honderd bordjes om te kiezen….. nou de chauffeur Kodoc had ons gevonden. Moet eens vragen hoe hij ons snel heeft gevonden: “ een vrouw met witte haren valt hier natuurlijk op en de witte kuif van Wilfried ook” :).
Ondertussen toch al donker en na een hectische rit, het verkeer is er alles behalve beter geworden, komen we na een uur aan in het international guest house. Een leuk hotel in klassieke stijl, met prachtige tuinen en vlakbij Thamel, de oude stad. We installeren ons snel en de chauffeur wacht op ons om iets te gaan eten in Thamel. Het werd la bella.
We vroegen de chauffeur of hij drankje wou, maar anderzijds wilden we hem niet verder ophouden omdat hij net had verteld dat hij een dochtertje had van 1 maand en in de tussentijd werd hij ook gebeld door zijn vrouw. Goed hij wou wel een drankje en we kregen de kaart om iets te bestellen en boden hem ook aan iets te eten……Geen probleem, moeder de vrouw zou wel wachten :). Bleek tijdens het eten dat zijn vrouw en dochtertje 680 km van Kathmandu leefden, hij had dus alle tijd….
Terug in het hotel even op balkon, een whisky en als een blok in slaap gevallen.
De volgende morgen ontbijt in de tuin en toch wel zeer aangename temperaturen hier (in de avond wordt het wel frisser). Even Thamel in om wat inkopen te doen en de sfeer weer op te halen. Voordeel is dat bepaalde straten nu autovrij zijn en dat is toch een hele vooruitgang. Niet meer wegspringen voor allerlei auto's; maar het blijft opletten geblazen voor motoren en scooters.
In de namiddag werden we opgehaald door Kodoc die ons naar het huis van Indira zou brengen aan de andere kant van Kathmandu, in de buurt van de luchthaven. Nou terug een ritje dat de moeite waard is, het blijft hectisch en veeleer meer verkeer….. de heilige koeien lijken ook verdwenen, of riskeren het ook niet meer op straat te kuieren :). 
Eenmaal aangekomen werden we hartelijk begroet door de hele familie en de aanstaande bruidegom. Families wonen hij vaak samen in een groot huis, waar ieder zijn verdieping, cq kamer heeft. Albert, Tim en Adele verbleven hier ook en dus werd er ook Nederlands en Duits gepraat. Na de begroetingen even naar de bovenverdieping om van het zonnetje te genieten en ondertussen werd de was gedaan zoals waarschijnlijk al eeuwen.Marian had haar gouden tasje, sandalen en (joekels) van oorringen bij zich om te kijken of die bij de Sari stonden. Indira had de Sari al aangeschaft… Dat ging via foto’s via WhatsApp in de winkel om kleur en motief te bepalen. Het enige wat volgens Marian ontbrak was een legging of zo, om onder die Sari aan te doen. Dat werd het dus niet, wel een soort, tja onderkleed of onderrok in het blauw :).
De Sari werd geshowd en we kregen alles te horen over de grote traditionele
bruiloft. Eerst echt het klassieke gedeelte met de Hindoe priesters en dan over twee dagen de ‘ party’. Thuis was er al een klein ritueel geweest. In ieder geval moesten we de volgende dag om 8 uur (in de morgen) klaar staan en kwam iemand ons ophalen om naar het huis van de familie van Indira te rijden. Van hieruit zou de stoet dan op pad gaan.
